Minder schulden hebben en meer geld overhouden is een vorm van meer controle over je leven hebben. Het geeft minder zorgen en meer vrijheid. Je probeert ruimte te crexebren voor datgene wat er echt toe doet.

Meer aandacht kunnen hebben voor wat je doet, en minder afleiding. Minder kopen, maar betere spullen. Geen kwantiteit, maar kwaliteit. Ook op andere gebieden zie je dat mensen met ziel en passie hiermee bezig zijn. Zo zijn er mensen die dat doen op het gebied van eten: slow food. Ook zijn er mensen die proberen xfcberhaupt zo min mogelijk spullen te hebben: de minimalisten. Sommigen proberen zelfs maar 100 dingen over te houden.

Dat zal mij nooit lukken, maar ik las wel een hele goede tip: probeer elke keer als je gaat opruimen 10 dingen te verzamelen die je gaat weggooien. Ideaal! Tien dingen verzamelen kost niet zoveel tijd, doet minder pijn, en als je het regelmatig doet ruimt je ongemerkt op.

Mijn score:

- Een blauw lampje dat al heel lang staat te verstoffen
- Twee potjes visolietabletten die over de datum zijn
- Vier beige placemats (ik heb roodbruine die groter zijn) 
- Een Marrokkaanse theepot die verroest is van binnen
- Een hele mooie Japanse theepot waar van binnen de coating helaas loslaat
- Twee gele kopjes (ik heb nu mooiere van iittala)

Dat ruimt lekker op! Nu mijn hoofd nog. Toch maar weer inschrijven voor de yoga-cursus.

In beslag genomen door andere zaken, is het inlossen van mijn schulden op een lager pitje terecht gekomen. Althans, het psychologisch bezig zijn met het aflossen van mijn schulden. In werkelijkheid ben ik daar gewoon mee doorgegaan.

Het is nu drie jaar later. In 2008 had ik geen werk, en moest ik een nieuwe koers uitzetten. Dat is gelukt. Ik heb nu voor het eerst in mijn leven een goed betalende baan. Met zelfs een vast contract! Omdat ik parttime werk, hou ik netto minder over, maar genoeg om iets op te bouwen. Om te beginnen met innerlijke rust.

In 2008 had ik een dikke schuld bij de IBG, en een lening bij de Ohra. De schuld bij de IBG is geslonken naar 4800 euro. Over vier jaar zal ik het helemaal hebben afbetaald. En de Ohra lening is nu zelfs al helemaal afgelost.

Het is nu 2011. Voor het eerst in mijn leven heb ik spaargeld. Op mijn betaalrekening heb ik een buffer van 500 euro. Ik heb een spaarrekening geopend bij de ASN. Daar staat nu 1000 euro op.

Op mijn hypotheek heb ik al 3000 euro afgelost. En het huis is, ondanks de crisis, bijna 7000 euro meer waard geworden. Als ik het verkocht krijg….

Ik ben bijna schuldenvrij. Sterker nog, als ik mijn bezittingen bij elkaar optel (spaargeld, waarde huis, opgebouwd pensioen) en daar mijn schulden van aftrek (studieschuld, hypotheek) dan sta ik voor het eerst sinds de start van mijn volwassenheid in de plus.

Een heerlijk gevoel!!!

Omdat ik op mijn betaalrekening ook steeds rood stond, is het verleidelijk, nu ik sinds een paar maanden in de plus ben gekomen, dit bij mijn schulden op te tellen, zodat het totaal lager lijkt (en minder erg). Maar dit zou niet juist zijn, want dan moet ik ook mijn andere bezittingen erbij op tellen.

Een bezittingen-schulden overzicht heet dat, en het geeft je totale vermogen weer. Het idee is simpel: tel al je schulden bij elkaar op, inclusief de hypotheek. Vervolgens tel je al je bezittingen bij elkaar op; dit kan zijn spaargeld, de juwelen van oma, de waardestijging van je huis, het afgeloste deel van de hypotheek, je pensioen, en je raskat.

Als ik al mijn bezittingen bij mijn schulden optel sta ik nog steeds in de min, maar voor het eerst begin ik de nullijn te naderen.

Ik heb besloten toch alleen maar mijn schulden in het overzicht te zetten. Ik denk niet dat de lezer gexefnteresseerd is in de mededeling dat ik in 2040 een schamel pensioentje kan verwachten, terwijl dit web-log erover gaat hoe moeilijk het voor mij is om NU mijn schulden af te lossen.

Het bedrag wat je ziet, bestond eerst uit IBG, Ohra en de ABN-Amro, maar vanaf dit jaar is het alleen nog maar IBG en de Ohra. Dat ik op mijn betaalrekening een bedragje over heb is hier dus niet meegerekend (maar wel een hele rustgevende gedachte).

"The rest of the internet is just one mouseclick away" zeiden ze in de begintijd van het internet weleens. Hiermee bedoelden ze dat je bij het ontwerpen van een homepage er rekening mee moet houden dat elke hyperlink die je plaatst ervoor kan zorgen dat de bezoeker van je pagina voor altijd verdwenen is naar een andere, concurrerende website.

Van dit principe hebben ze handig gebruik gemaakt bij Euroclix. Ik had er bij andere consuminderaars al over gelezen, maar het sprak het me nog niet zo aan, vooral omdat ik juist probeer van alle reclame af te komen.

Nu heb ik me dan toch aangemeld. Wanneer je 1000 clicks hebt behaald kun je deze inwisselen voor geld. Voor het inschrijven krijg je 150 clicks. Voor het lezen van hun mail en het bekijken van een bijbehorende reclamepagina krijg je 2 clicks, evenals voor het antwoorden van een eenvoudige poll op hun website.

Zo heb je toch binnen een jaar je clicks bij elkaar Echt hard gaat het pas wanneer je via hun website bestellingen doet. Zo kun je je er toe laten verleiden een enquete in te vullen op een reclamesite, waarna je een profiel aan moet maken. Dat doe ik natuurlijk niet, want ik ben terug bij af als mijn mailbox straks overstroomt met reclame en spam. Wel interessant is het om een bestelling te plaatsen die je toch al van plan was te doen. Zo koop ik weleens wat via de website van Esprit, wat nu 40 clicks oplevert. Ook denk ik er al lange tijd over om mijn Telfort abonnement, wanneer het tweejarig contract afloopt, over te zetten naar een KPN abonnement, score 450 clicks.

Ben benieuwd hoeveel clicks ik straks krijg met het bezoeken van de website van de RSI vereniging.

Er is xe9xe9n tip die bovenaan staat bij het aflossen van schulden. Dat is de tip om alleen iets te kopen als je het echt nodig hebt. Zo eenvoudig als dat klinkt, is dit tevens de moeilijkste tip.

De Engelsen omschrijven dit als het verschil tussen "wants" en "needs". Nadat je volgens de piramide van Maslow je eerste levensbehoeften hebt afgewerkt (zuurstof, drinken, eten, warmte, een veilig onderdak), blijven er een hele hoop zaken over waarvan je kunt wensen dat je ze had, maar die je niet per sxe9 nodig hebt.

Maar hoe definieer je "nodig"? Als je verzuimt representatieve kleding te kopen, zul je niet direct doodgaan. Echter, als je hierdoor ontslagen wordt of niet wordt aangenomen bij een sollicitatiegesprek, heb je geen inkomsten, en kun je je, in Amerika bijvoorbeeld, geen eten, drinken, en onderdak meer veroorloven. Als je geen PC hebt, kun je de sollicitatiebrief niet eens schrijven.

Misschien zou je een onderscheid kunnen maken tussen lange termijn en korte termijn effecten. Alles wat niet direct tot een groot probleem leidt als je het niet hebt, kun je dan rustig in de schappen laten staan. Maar vaak is het zo, dat als je kiest voor de korte termijn oplossing, je op de lange termijn duurder uit bent. Als je bijvoorbeeld een auto nodig hebt om naar je werk te rijden, kost het minder om er een te huren dan te kopen, maar al vrij snel wordt dat veel duurder dan wanneer je er een gekocht had!

Wat het nog moeilijker maakt is dat je zo graag iets kunt willen, dat je jezelf wijsmaakt dat je het nodig hebt. Dat is iets waar ik regelmatig mee te kampen heb. Ik heb veel zaken absoluut nodig, tot ik achteraf mijn maandelijkse bankafschriften bekijk. Dan moet ik tot mijn spijt concluderen dat er toch heel veel dingen waren die niet echt nodig waren. Zo is de score van de afgelopen maand: een huurtegoed voor de videotheek, kleding uit de uitverkoop, conditioner, een boek, textielverf, een portie Chinees, lekkere kaasjes uit de kaaswinkel, en een zonnebrandcreme. Niks daarvan is echt nodig. Aan de andere kant, voel ik me prettiger als mijn haar geen bos klit is, ik er op mijn vijftigste niet uitzie als een verschrompeld appeltje, en ik wat kwalitatief beters op de buis kan zien dan "De Gouden Kooi".

Misschien zou de tip moeten zijn: Alle aankopen die je ook een maand uit kunt stellen, stel die een maand uit. Dat ga ik de komende tijd eens proberen.

Gisteravond heb ik op het internet een hele interessante documentaire bekeken, getiteld "De dag dat de dollar valt", welke onlangs door de VPRO opnieuw is uitgezonden. Picant detail is dat direct na de uitzending het NS-journaal met het bericht kwam dat de dollar is gezakt en goud in prijs is gestegen. Een aantal dagen verder lijkt het scenario opeens akelig realistisch…

In deze documentaire wordt een scenario uitgewerkt dat de dollar in 1 dag tijd 30% in waarde daalt, met als gevolg dat wereldwijd niemand nog weet wat hij voor de dollar moet rekenen. Vrachtschepen moeten voor de kust wachten, vliegtuigen blijven op de luchthaven staan, en de taxi’s worden met sigaretten betaald. Helaas zijn er op dit moment dankzij de anti-rooklobby niet zoveel sigaretten meer voor handen…

Nu lijkt mij persoonlijk een nieuwe Zwarte Donderdag niet erg realistisch (al is het maar omdat de Chinezen er groot belang bij hebben de dollar niet te laten vallen), maar als het scenario uitgesmeerd wordt over een iets langere tijd is het een ander verhaal…

De dollar is de afgelopen twee jaar al flink in waarde gedaald en de afgelopen dagen is het er niet beter op geworden… De Amerikaanse huizen- en krediet-crisis lijkt zijn hoogtepunt (of dieptepunt) nog niet te hebben bereikt.

De grote vraag waar ik mee bleef zitten is: "Wat zullen de gevolgen zijn voor mij persoonlijk, als dit scenario zich de komende maanden in slow-motion uitvouwt?"

Allereerst ben ik toch maar eens naar de pin-automaat gelopen. Ik heb nooit veel contant geld op zak, omdat ik de pinpas een erg handige uitvinding vind. Op je afschriften zie je in xe9xe9n oogopslag in welke bodemloze put het geld deze maand weer is verdwenen!

Maar opeens bedacht ik me dat het in voorraad hebben van een maand aan boodschappengeld geen kwaad kan. Het stomste wat je kunt doen is op een crisisdag zelf in de rij voor de pinautomaat gaan staan, want daarmee werk je de crisis juist in de hand. Echter, in de maanden of weken voorafgaand een kleine noodvoorraad aanleggen zodat je in ieder geval wat eten kunt kopen kan geen kwaad, zo leek mij. Temeer daar ik bij de ABN-AMRO zit, in mijn ogen de ideale kandidaat om in tijden van crisis als eerste onderuit te gaan! Rijk-man Groenink lacht in zijn vuistje.

Een ander probleem is dat ik momenteel geen werk heb. Werklozen lijden natuurlijk als eerste onder een crisis! Aan de andere kant prijs ik me gelukkig dat ik in een sociaal land als Nederland leef, dat is wel een hele andere situatie dan ten tijde van de Grote Depressie, toen het begrip uitkering nog niet was uitgevonden.

Het grote voordeel is dat ik niet berooid achter blijf. Immers, vermogen wat je niet hebt kan ook niet verdampen. Stel je eens voor dat in een paar weken tijd de maatschappelijke verhoudingen compleet veranderen. Mensen die rijk waren zijn in xe9xe9n klap hun vermogen kwijt, terwijl de mensen die schulden hebben tot hun vreugde zien dat het schuldbedrag eveneens geen waarde meer heeft. Wat voor interessante sociale en psychologische gevolgen zou dat kunnen hebben? Hoe relatief is zoiets als rijkdom… en wat is er werkelijk van waarde in het leven?

Na het lezen van diverse achtergrondartikelen over de Grote Depressie, stuitte ik wel op iets zorgwekkends. Het blijkt dat als een bank over de kop gaat deze in xe9xe9n keer de openstaande schulden kan opeisen. Gloeps!!! Als bij mij de Ohra op de stoep staat heb ik een groot probleem! Gelukkig zit het grootste deel van mijn schulden bij de IBG groep. Ik denk niet dat de overheid uitstaande schulden zal gaan innen, wanneer zij wil dat de economie uit het slop raakt. De overheid zal de koopkracht juist willen laten toenemen. Failliet geraakte schuldenaren zullen daarbij niet echt helpen. Het lijkt mij daarom verstandiger, om me de komende maanden vooral op de schuld bij de Ohra te richten en deze zo snel mogelijk af te lossen!

Verder ben ik een (bescheiden) huiseigenaar. Het leed voor de huizenbezitters zal bij een beurskrach niet te overzien zijn. Gelukkig is mijn woning de afgelopen twee jaar maar liefst 30% in waarde gestegen, en betaal ik behalve rente ook een klein deel aan aflossing. Hoe realistisch is het dat de huizenprijzen met meer dan 30% dalen?

Echter, ik heb wel een belangrijke troef in handen! Op het moment dat Nederland in een diepe depressie schiet en de broekriem aangehaald moet worden, heb ik al een paar maanden kunnen oefenen. En oefening, dat baart kunst.

Goede voornemens komen zelden uit. Dit kon je de afgelopen weken regelmatig lezen in diverse dagbladen en tijdschriften. De meeste mensen houden het twee maanden vol en vallen dan terug in hun oude patroon. Dat komt omdat slechts 5% van je gedrag bewust is en maar liefst 95% onbewust. Maar omdat ik ooit op 1 januari succesvol gestopt ben met roken weet ik dat ik de uitzondering kan zijn.

Na een lange pauze ben ik weer terug. Allereerst wil ik de lezers bedanken voor het bezoeken van mijn web-log en voor het plaatsen van een reactie. De statistieken geven aan dat dit web-log al door bijna 5000 mensen bezocht is! Ik zal daarom proberen wat regelmatiger een stukje te plaatsen. Hoe is het mij de afgelopen maanden vergaan?

+ Ik heb al meer dan 40 boeken via bol.com verkocht!!!

- Ik heb in 2007 nog meer uitgegeven aan kleding dan in 2006! Het consuminderen lukt dus niet zo heel goed…

+ Ik heb mijn kledingkast uitgemest, ook al vind ik dat heel lastig. De kleding die ik niet mooi vond qua kleur heb ik geverfd, wanneer iets aan het model me stoorde heb ik het vermaakt of gerepareerd, en wat werkelijk oud, te saai, of een miskoop was heb ik in de kledingbak gedaan.

- Het verkopen van kleding via Marktplaats was geen succes, mijn advertenties verdwenen binnen een dag naar pagina 300 ofzo en dat leverde bijna geen reacties op. Daar ben ik snel mee op gehouden, want het is me al die moeite (foto’s maken, steeds nieuwe advertenties online zetten) niet waard.

+ Eind 2007 kreeg ik eindejaarsuitkering en veel toeslagen mee van mijn ex-werkgever. Daarvan heb ik veel leuke en nuttige zaken gekocht maar weinig afgelost…. Ik sta hierdoor wel voor het eerst sinds tijden permanent in de plus op mijn betaalrekening, wat heel fijn is omdat de eerste betalingen van de uitkering pas laat kwamen. Nu alleen Ohra en de studieschuld nog.

- Ik heb nu een WW-uitkering. Hopelijk laat een nieuwe baan niet al te lang op zich wachten!

+ Ik heb wel een flink aantal maanden recht op de WW-uitkering, dus in ieder geval zekerheid en een vast bedrag aan inkomsten.

- Bij mij in de buurt is er de afgelopen maanden ingebroken.

+ Mijn paspoort heb ik weer terug gevonden. Deze had ik te goed verstopt omdat ik bang was voor inbraak…

- Omdat ik te laat was met een betaling, kwamen er 15 euro extra kosten bij! Ongeveer de helft van de prijs van het hele ding zelf…

+ Ik heb via Marktplaats uiteindelijk een boekenkast gevonden die weliswaar niet van massief hout is, maar er wel nieuw uitzag en maar 40 euro kostte!

- Via de handige dienst James4You heb ik op tijd mijn doorlopende reisverzekering opgezegd. Al snel bleek ik toch weer een reisverzekering nodig te hebben, omdat mij binnenkort een reisje in het vooruitzicht is gesteld! Helaas bleek de nieuwe doorlopende reisverzekering duurder dan de oude… (al is de dekking wel beter).

+ De maandelijkse aflossing van studiefinanciering blijkt dit jaar met 15 euro verlaagd! Dat is gunstig omdat dit de lening is met de laagste rente. Deze 15 euro kan ik nu dus mooi elke maand naar de Ohra overmaken.

Goede voornemens uitvoeren blijft moeilijk, maar de aanhouder wint!

Vandaag ben ik aan een groot budgetgevaar ontsnapt. Met mijn slaperige hoofd kocht ik vanmorgen nog even snel een kaartje bij de automaat. Gelukkig schoot het nog net door mijn hoofd dat ik GEEN retourtje moest kopen, omdat het voordeelurentarief nog niet in werking was. Helaas werkte de rest van de automatische piloot op volle toeren, zodat ik onverhoopt toch nog een kaartje met 40% korting kocht.

Toen ik mijn kaartje trok om aan de conducteur te laten zien flitste het opeens door mijn hoofd. Gelukkig was de man in een goede bui, en adviseerde hij me bij het eerstvolgende station uit te stappen, omdat het anders wel een hele dure grap zou worden. Zo gezegd zo gedaan. Daar een kaartje tegen vol tarief gekocht.

Op de terugweg stapte ik goedgehumeurd weer in de trein. Ik prentte mezelf nog in dat ik niet moest vergeten om straks bij het loket te vragen of het mogelijk was het oorspronkelijke kaartje weer (deels) in te wisselen. Pas halverwege de reis drong het tot me door. Blijkbaar is het moment van wakker worden vandaag geheel aan mij voorbijgegaan. Ik had wederom uit automatisme, voor de terugweg vergeten een kaartje te kopen!!! Immers, als je ergens heen gaat en dan weer terug, dan heb je toch altijd een retourtje in je portemonnee zitten?

Lichtelijk brak het angstzweet me uit. Normaal word je op een gemiddeld traject minimaal zo’n twee keer gecontroleerd. Het zou toch niet waar zijn dat ik naast een extra kaartje, nu ook nog een fikse boete moest gaan betalen? Inmiddels stopte de trein op hetzelfde station als waar ik vanochtend ook mijn tweede kaartje had gekocht. De trein mindert vaart… ik druk op de knop… en ik ben ontsnapt!

Wederom koop ik een kaartje bij de automaat, nu met korting. Ik controleer alles dubbel en na afloop ook het kaartje zelf. Als ik de kaartjes van vandaag bij elkaar optel ben ik net iets goedkoper uit als wanneer ik het meteen goed had gedaan.

Pff wat een stress zeg. De volgende keer dat ik met de trein ga vertrek ik tien minuten eerder dan normaal, en koop ik ook alvast het kaartje voor de terugweg.

Ik kan niet wachten tot de chip-poortjes er zijn! Dan kan je tenminste niet meer vergeten een kaartje te kopen – je komt er simpelweg niet meer in. Alzheimer-patixebnten zijn gxe9xe9n zwartrijders.

Per saldo kom ik de week nu toch nog positief uit. Voor mijn werk heb ik wat declaraties ingediend, er is een tweedehands boek bij mij besteld en ik heb een artikel via Marktplaats verkocht.

Ook de dure zonnebril en de memory-stick heb ik inmiddels teruggevonden. Misschien kan ik die laatste in mijn hoofd laten implanteren…..

Al vijf maanden ben ik mijn paspoort kwijt.

De mens houdt niet van verlies. Allerlei psychologische onderzoeken wijzen uit dat de mens verlies erger vindt dan dat hij winst op waarde weet te schatten, en daarom blijft hij geld verspillen aan zaken die al aantoonbaar verliesgevend waren. De ervaring van verlies is zo onprettig dat er meteen een krachtig verdedigingsmechanisme in werking treedt: die van de cognitieve dissonantie. Kort gezegd is dit het verschijnsel dat de werkelijkheid anders is dan je deze gewenst had. Omdat je zelfbeeld bepaald wordt door die werkelijkheid kun je twee dingen doen: je zelfbeeld aanpassen ("ik heb een gat in mijn hand") of de werkelijkheid ("tien euro voor een truitje is een koopje, ik ben een dief van mijn eigen portemonnee als ik het nu niet koop").

Met een ijzeren discipline heb ik mijn uitgaven aan weten te passen aan mijn zelfbeeld ("ik ben een spaarzaam mens die uitstekend met geld om weet te gaan"). Ook mijn "winkeltje" in boeken en tweedehands spullen en kleding begint redelijk goed te lopen.

Maar pijnlijk is het wel dat de achterdeur dan wijd open blijkt te staan. In momenten van onoplettendheid krijg ik het voor elkaar de vreemdste dingen kwijt te raken. De tussenstand: een paspoort, een nieuwe dure sportzonnebril, en een memory-stick.

Van de spullen die ik de afgelopen tijd heb verkocht kan ik deze misschien net terugkopen. Dat schiet natuurlijk niet echt op.

Ik ben een spaarzaam mens met een licht chaotische inslag.

Mei is een slechte maand voor de banken. Waar ze het hele jaar heerlijk rente hebben kunnen trekken, worden in een klap de landelijke roodstanden weer aangevuld.

Voor mij is mei juist een bijzonder goede maand. Mijn vakantiegeld is binnen. Naast die enorme schep geld krijg ik ook nog eens een belastingteruggaaf op mijn rekening gestort. En met al dat geld doe ik om precies te zijn… helemaal niets.

Ik leer wel, om geen geld uit te geven wat ik niet heb, maar het geld te bewaren wat ik nog wel heb.